มะเร็งสู้ได้ | เมื่อหนีไม่พ้นก็ต้องเดินหน้าสู้
19 OCT. 2561 VIEW: 1141

 

น้องอิ๋ม นฤทัย พิริยะเกียรติสกุล เป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองขณะอายุเพียง 17 เธอได้ต่อสู้กับโรคมะเร็ง และผ่านมาอย่างไรนั้น

ติดตามอ่านเรื่องราวของน้องอิ๋มได้ที่นี่

 

ผลตรวจออกมาแล้ว หนูเป็นมะเร็ง

     ตอนแรกที่ได้ยินก็อึ้ง สมองตื้อทำอะไรไม่ถูก ทำได้แค่เพียงยิ้ม เพราะไม่อยากให้แม่เป็นห่วง บอกแม่ว่าหนูไม่เป็นไร ดูจากสีหน้าแม่ในตอนนั้นความรู้สึกของแม่คงตกใจไม่ต่างไปจากหนูเช่นกัน พอกลับบ้าน ทุกคนต่างตกใจ ไม่มีใครเชื่อนึกว่าแม่ล้อเล่น ไม่มีใครร้องไห้เสียใจกับโรคร้ายของหนูเลย ทุกคนในบ้านยิ้มและบอกเพียงประโยคเดียว  “ ไม่ต้องกลัวเดี๋ยวก็หาย ” และให้หนูรีบเข้านอน

       หลังจากที่มั่นใจว่าตัวเองเป็นมะเร็งแน่แล้วชีวิตก็วุ่นวายมากขึ้น  ช่วงนี้เข้า – ออกโรงพยาบาลตลอดทุกวัน หมอมั่นใจที่จะสรุประยะในการเป็นแล้วค่ะ หนูเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง “ระยะที่สอง” ขอบคุณสวรรค์ที่ไม่ใช่ระยะที่สาม ต่อให้เป็นระยะที่สาม ก็ขอบคุณที่ไม่ให้หนูเป็นระยะที่สี่ แต่ต่อให้หนูเป็นระยะที่สี่ ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องตายเสมอไป ยังไงก็หายได้ ถ้าเช่นนั้นคงต้องขอบคุณที่ทำให้หาย หนูพยายามที่จะมองโลกบวกมากขึ้น มากขึ้น

เราก็คุยกับหมอ ถึงวิธีการรักษาและดูแลตัวเองอย่างถูกต้องสิ่งที่หมอบอกมีดังนี้ :
- นอนโรงพยาบาลเป็นเวลา 5-6 วัน เพื่อทำการคีโม
- ต้องรับยา 4-5 ตัวต่อวัน 
- ยาที่ใช้จะเริ่มจากตัวยาที่แรงที่สุด เพื่อให้ได้ผลตอบ สนองดีที่สุด
- ต้องได้รับยาประมาณ 4 ไซเคิล หมายถึง 8 โดส หรือ พูดง่ายๆ 16 เข็ม

บ้าไปแล้ว! เราสองแม่ลูก รีบบอกหมอพร้อมกันเป็นเสียงเดียวว่า “ขอเวลาทำใจก่อนนะคะ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่จะติดต่อไปทันที” 
จริง ๆ แล้ว แม่ไม่อยากให้หนูรับยาเคมีบำบัดเพราะไม่ว่าใครต่างก็ยืนยันถึงผลข้างเคียงของมันเป็นเสียงเดียวกันว่า “ทรมาน” 
แต่สุดท้าย หนูก็หนีไม่พ้น

ทุกอย่างต้องมีครั้งแรกเสมอ

     ทุกอย่างต้องมีครั้งแรกเสมอ หมอขอโทษที่ไม่บอกล่วงหน้า แต่หมอบอกว่าพอกลับไปดูฟิล์มเอ็กซ์เรย์ ควบคู่กับผลCT-SCAN ก็ตกใจมาก ก้อนเนื้อมันมีขนาดใหญ่จนน่ากลัว ขนาดของมันประมาน 7x10x11 cm. หมอบอกว่าถ้ายิ่งปล่อยไว้นานไม่รีบทำการรักษา มันก็จะยิ่งเจริญเติบโตได้ไวขึ้นใหญ่ขึ้นกว่านี้อย่างรวดเร็วเป็นแน่

       เราเลยมาคุยเรื่องการรักษาอย่างเป็นทางการ โดยแนวทางการรักษาของหมอท่านนี้มีดังนี้

ไม่มีความจำเป็นต้องนอนโรงพยาบาล
ให้ยาครั้งละ 4 ตัว โดยเว้นระยะห่างสองอาทิตย์ให้ยาที
เริ่มจากยาที่เบาที่สุดก่อน แล้วค่อยๆเพิ่มระดับ หากยาไม่มีผลใดๆต่อเซลล์มะเร็ง
โดทการให้ยา คือ 4 โดทเช่นเดียวกับหมอท่านก่อน
     คีโมครั้งแรกทำให้ความอยากอาหารลดลงมาก น้ำหนักลง 5 กิโลอย่างฉับพลัน!อาเจียน ท้องเสีย อาเจียน ท้องเสีย สลับกันจนเหนื่อย เหนื่อยมาก ง่วงมาก แต่นอนไม่ได้ อาการเริ่มหนักขึ้น อาเจียนบ่อยขึ้นถี่ขึ้น จนเริ่มไม่มีแรง

     ช่วงแรกที่ให้ยาคนรอบข้างต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด หนูเริ่มเกรงใจและสงสารทุกคนมาก คนที่ลำบากมากที่สุดเห็นจะเป็น คุณแม่ ซึ่งปกติเป็นคุณแม่ที่ทำงานยุ่งตลอดเวลา

    แต่ช่วงที่หนูป่วยแม่ดูแลหนูทุกอย่าง ทำแม้กระทั่งอาบน้ำให้ โกนผมให้ด้วยความเกร็งกลัวหนูจะได้แผล แม่ยังบอกให้ทุกคนเข้มแข็ง ไม่ใช่แค่หนูคนเดียว แต่ต้องเข้มแข็งทั้งบ้านหนูคิดว่าตัวเองโชคดีที่มีคนรอบข้างดี มีสิ่งแวดล้อมที่ดี ทำให้กำลังใจในการอยู่ก็เลยดีไปด้วย จากที่หนูเป็นวัยรุ่นดื้อ ๆ คนหนึ่ง ที่คิดว่าไม่มีใครรัก แต่การป่วยครั้งนี้ทำให้ความคิดหนูเปลี่ยนไปมาก รอบตัวมีแต่คนรักเรา

     หลังจากผ่านครั้งแรก แต่การผ่านคีโมในครั้งต่อไปก็ยังไม่ใช่เรื่องง่าย ผลข้างเคียงที่เคยทราบหนูเป็นเกือบทั้งหมด มากบ้างน้อยบ้าง แต่เชื่อมั้ยในที่สุดหนูก็ผ่านมันมาได้ นอกจากที่ต้องให้คนอื่นดูแลแล้ว หนูก็พยายามช่วยเหลือตัวเองทำอะไรด้วยตัวเองมากขึ้น เริ่มหาอะไรทำ อะไรเล่น หลีกเลี่ยงจะอยู่คนเดียว เลี่ยงที่จะคิดเองเออเอง เดี๋ยวจิตตก ร่างกายก็จะทรุดโทรมไปด้วย จนในที่สุดหนูก็ได้รับผลตอบแทนความพยายามของหนูและครอบครัว คือ เคมีบำบัดตอบสนองดี แม้ยังต้องต่อด้วยฉายรังสี แต่หนูก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว หนูดีใจที่ทุกอย่างมันลงตัว 

ก็แค่เป็นมะเร็ง

    มะเร็งตอบสนองรวดเร็วมาก จำได้ว่าก่อนหน้าที่จะคีโม มันมีขนาดใหญ่โตมาก ประมาน 7x10x11cm.ได้ แต่พอมาตอนนี้ดีใจมากๆ ก้อนมันเล็กลงเหลือเพียง 3x5x6 cm เท่านั้น ! ทั้งแม่ หนูและหมอต่างดีใจกันถ้วนหน้ากับการตอบสนองที่ดีเกินคาด ก้อนเล็กลงครึ่งต่อครึ่ง เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจมาก

การให้คีโมจบไปแล้ว และสิ่งต่อไปที่ต้องเจอ คือ การฉายแสงบำบัด ซึ่งจำนวนการฉายแสงทั้งหมดที่ต้องได้รับ คือ ยี่สิบเก้าครั้ง ทำการฉายแสงวันละประมาณ10-15นาที ทุกๆวัน เว้นวันเสาร์ – อาทิตย์

ในขณะที่ทำการฉายแสง ครั้งแรกเลยก็รู้สึกกลัวและประหม่ามาก สงสัยว่าจะเจ็บกว่าการให้คีโมไหม จะมีผลข้างเคียงแย่พอๆกับการให้คีโมหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ได้รู้ ว่ามันดีกว่าการให้เคมีบำบัดเยอะมาก ไม่เจ็บ ไม่ทรมาน ไม่มีการอ้วก หรือคลื่นไส้อีกต่อไปแล้ว จะมีบ้างก็แค่อาการเพลียและเหนื่อยแค่นั้นเอง

     เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทุกคนในบ้านต่างช่วยกันนับถอยหลังกันยกใหญ่ จนในที่สุดทุกๆอย่างก็สิ้นสุด การให้เคมีบำบัดและฉายแสงได้สิ้นสุดลงแล้ว มะเร็งที่เคยอยู่เดียวกันมาแสนนานเป็นเพื่อนกับหนูมาแสนนานก็หายไปพร้อมกับเคมีบำบัดและการฉายแสงด้วยเช่นกัน

ยอมรักษาเพราะคุณแม่

     ในตอนนั้นพูดตรงๆ ว่า ไม่ได้กลัวตาย แต่กลัวความเจ็บปวดมากกว่า คิดว่ายอมตายดีกว่ายอมเจ็บ ตอนแรกไม่อยากเข้ารับการรักษาด้วยซ้ำ แต่เป็นเพราะว่าคุณแม่ ทุกครั้งที่เราท้อเราจะหันกลับไปมองเห็นคนที่ทุ่มเทเพื่อเรา นั่นก็คือคุณแม่ เริ่มตั้งแต่เห็นแม่ที่ยอมทิ้งทุกอย่างในชีวิตจริงๆ ทั้งเวลา หน้าที่การงาน เพื่อมาดูแลเรา เพื่อให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ คุณแม่ทำทุกอย่างตั้งแต่หาความรู้เกี่ยวกับมะเร็งซึ่งไม่เคยรู้ด้านนี้มาก่อน หาว่าหมอคนไหนเก่งที่สุด รักษาวิธีไหนดีที่สุด ทำยังไงลูกฉันต้องหาย นอกจากนั้น ยังมีคุณพ่อ ป้า น้า อา อาม่า อากง โดยอาม่าจะดูแลเรื่องอาหาร ต้องกินอะไรที่จะส่งผลดี แรกๆ พี่น้องในบ้านยังโอเค หลังๆ ก็บ่นเล็กน้อย เพราะรู้สึกว่าจำเจ อันนี้อีกแล้วเหรอ จืดไปมั้ย แต่สุดท้ายก็ยอมกินอาหารพวกนั้น เพราะพวกเขาเข้าใจว่าอิ๋มก็ป่วยแล้ว คงไม่ได้อยากสร้างปัญหา หรือสร้างความลำบากให้พี่น้องเหมือนกัน

มะเร็งเปลี่ยนอะไรในชีวิต

     ก่อนหน้าที่จะเป็นมะเร็ง เราเป็นคนเอาแต่ใจ คิดว่าไม่มีใครรัก แต่หลังที่เป็นมะเร็ง ช่วงเวลาที่ผ่านไปใน 1 ปีนั้น เราได้เห็นถึงความห่วงใย ความรัก การแสดงออกของแต่ละคน ที่แสดงออกว่าเขารักเราจริงๆ มันทำให้รู้ว่า จริงๆ แล้ว เรามีคนรักเรามากมายขนาดนี้ ทำไมเราไม่เคยมองเห็นเขา ทำให้เรากลับมาใส่ใจความรู้สึกของคนที่บ้าน เราหันกลับมามองว่าที่ผ่านมามันเป็นความผิดใคร มันผิดที่ตัวเราเอง เรามองไม่เห็นความรักที่เขาให้เรามาตลอด 17 ปี ที่ผ่านมาเอง เราตั้งใจว่าหลังจากที่หายแล้ว จะกลับมาใส่ใจ เชื่อฟัง เปลี่ยนมุมมองของเด็กในตอนนั้น ให้เป็นอีกด้านหนึ่ง

ทุกการเปลี่ยนแปลงมันมีเรื่องดีเสมอ 

     ผู้ป่วยที่รู้ตัวว่าเป็นมะเร็ง สิ่งแรกที่กลัว คือ กลัวตาย แต่ความตายคือ ธรรมชาติ เป็นสัจธรรม เพราะฉะนั้นเราอย่าเพิ่งไปกลัวสิ่งที่ยังไม่เกิด เราไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าการรักษาเป็นอย่าง เราไม่เคยเคมีบำบัด มีแต่คนพูดว่ามันเจ็บปวด แต่แล้วยังไงล่ะ สุดท้ายเราก็ต้องทำ เราก็ต้องผ่านมันไป ไม่มีอะไรยากเกินความอดทนของเราไปได้ ขอแค่เราเชื่อว่าเราทำได้ เราก็จะผ่านมันไป

ทุกการเปลี่ยนแปลงมันมีเรื่องดีเสมอ การเป็นมะเร็งสามารถให้อะไรหลายอย่างมากกว่าความเจ็บปวด มันสามารถเปลี่ยนชีวิตอิ๋มได้เลย

  อิ๋มอยากเชิญพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนที่กำลังป่วยเป็นมะเร็งอยู่ หรือว่ามีคนใกล้ชิดเป็นมะเร็ง ลุกขึ้นมาเปลี่ยนเพื่อก้าวต่อไป มาช่วยกันสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้ป่วยมะเร็ง ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตกับมะเร็ง มาร่วมให้กำลังใจผู้ป่วยมะเร็งด้วยกันเถอะค่ะ




ปรึกษาเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ ฟรี



กรอกรายละเอียดเพื่อให้เราติดต่อกลับ